पीपीई, तिमीसँग साइनो खै के राखौं,
संसारै बचाएको छौं, आफ्नै भरमा ।।

महामारी छ, तिमी नभई हुँदैन मलाई,
तिम्रै उपस्थितिले हौसला बढेको छ, र त गर्छु, बिरामीको भलाई ।।

औषधिले मात्र त के होला र खासमा,
तिमी नभई यो मन मान्दैन साथमा ।।

तिम्रो मेरो गहिरो सम्बन्ध, पानीसँगै असिना आए झै,
किन ल्याउछौ शिरदेखि पाउँसम्म पसिना ।।

यो महामारिमा चौबीसै घन्टा तिमीसँगै हुने (नर्स, डा. र पारमेडिक्स, सरसफाइकर्मी) को बेथा बुझ्ला  कसले ?

तिमिले त बुझ्दैनौ अरु त सबै हेर्ने दर्शक नै त  हुन्, जलेको मन देख्ने कसले ?

त्यसैले त कहिलेकाहीँ तिमिलाई  लाग्दैन यो मन हेरिरहन,
परिवेश हेर्छु परिवार सम्झन, र  पो बाध्य छु तिमिलाई पहिरन ।।

र अन्त्यमा तिम्रो र मेरो यो बेतालको सम्बन्ध छिट्टै अन्त्य होस 
मेरो कामना ।।

संसारका हरेक घर घरमा कोभिड १९ ले छाडेको देख्न पाइयोस, शुभकामना ।।
                                  
(लेखक बास्तोला भरतपुर अस्पताल चितवनमा कार्यरत छन्)